“Hayatın bir anlamı var mıdır, varsa nedir?” sorusu felsefenin en eski sorularındandır. Bazı düşünürler anlamın Tanrı ya da evrensel bir düzen tarafından verildiğini, bazıları insanın kendi seçimleriyle anlam yarattığını, bazıları ise mutluluk ya da erdemde bulunduğunu savunur.
1Mutluluk ve erdem
Aristoteles insanın amacını aklına uygun, erdemli yaşamla gelen mutluluk olarak görür. Epikuros sade hazları ve acıdan uzak durmayı (ataraksia), Stoacılar doğaya uygun yaşamayı ve değiştiremeyeceğimiz şeyleri kabullenmeyi önerir.
2Varoluşçuluk
Sartre insanın özgürlüğe mahkûm olduğunu ve seçimlerinden sorumlu olduğunu söyler. Camus dünyanın anlamsız (absürt) olduğunu, ama insanın buna başkaldırarak anlam kurabileceğini savunur. Kierkegaard anlamı inanç sıçramasında bulur.
3Anlam ve başkaları
Pek çok düşünür anlamın başkalarıyla kurulan ilişkilerde, sevgide, üretmede ve topluma katkıda bulunduğunu vurgular. Viktor Frankl, insanın en zor koşullarda bile anlam arayışını sürdürebildiğini anlatır.
Çözümlü örnek
Sartre'a göre “varoluş özden önce gelir”: İnsan önce dünyaya gelir, sonra seçimleriyle kendini ve hayatının anlamını yaratır. Aristoteles'e göre ise hayatın amacı erdemli yaşayarak ulaşılan mutluluktur (eudaimonia).
Baykuşun ipucu: Hayatın anlamı sorularında anlamın “dışarıdan verilen” mi yoksa “insanın yarattığı” mı olduğunu belirle.
